تالیف و ترجمه: مونا فدایی/ آرمین احسانی

والدین کنترل کننده با رفتارهای محدودکننده خود میتوانند روند رشد ذهنی کودکان را دچار اختالل شدید کنند. کنترل کردن بیش از حد کودکان و هرس کردن رفتارهایی که منجر به احساس عدم امنیت در آنها شده و بسیار آزار دهنده خواهد بود بطوریکه در آینده عواقب بلند مدت وخیمی در شخصیت و روان آنها بهمراه خواهد داشت. هر عمل اصالحی که والدین در جهت تربیت فرزندانشان انجام میدهند به طور اجتناب ناپذیری شامل انتخاب هایی است که بر زندگی فرزندانشان تأثیر می گذارد. گاهی اصالح رفتار با چنان خشمی همراه است که کودک فراموش می کند والد برای کدام عمل او از این نوع رفتار پرخاشگرانه ای استفاده کرده است و تنها خشمی از والد به جا می ماند که در نهایت تبدیل به زخمی در روان کودک خواهد شد. بدیهی است این زخم در زندگی او بسیار تاثیرگذار است بطوریکه گاهی همین زخم را با رفتار والد که بصورت الگوی والدگری در ذهن خود ثبت کرده به کودکش منتقل می کند. و در مقابل گاهی هم برعکس والدین در واکنش به رفتاری نامناسب، طوری با زبان آرام و همدردی، عشق خود را نثار کودکش می کند که فرزند در بزرگسالی همان احساس را سرمایه روابط فردی اش می کند.