نوشته: مونا فدایی/ ماریا وحدتی

درواقع نمی توان گفت که زمان تاثیری در شرایط زندگی ما نخواهد داشت. اگر خواسته ها را همچون بذری کوچک ببینیم این بذر همان آینده ای خواهد بود که ما آن را کاشته ایم و مدت ها با نگهداری و صرف زمان، رشد و ثمره ی آن را خواهیم دید و چشید. ما در زمان شکل می گیریم، بزرگ می شویم، رشد می کنیم و در واقع مسیر تولد تا مرگ را میبینیم که همانا زندگی است و حال اگر عاشق خود باشیم زمان را از دست نمی دهیم تا خواسته هایمان به تعویق بیافتد. نکته ی قابل توجه این موضوع این است که زمان برای همه ی ما یکسان تقسیم شده است و هیچ کس در زمان به نسبت ما برتری ندارد. روند زندگی برای همه ی ما یکسان است چرا که سرمایه گذاری برای زمان این است که ذهن و جسم خود را بهبود ببخشید و در واقع همه چیز به این بستگی دارد که زمان را چطور میبینیم و  از آن خود چگونه استفاده میکنیم. آنچه مانع استفاده ی درست ما از زمان می شود بهانه تراشی است که در افراد مختلف به شکلهای متفاوت ظاهر می شوند. جالب است بدانید بهانه ها جنس های متفاوتی هم دارند جنس احساس، جنس منطق و …