بازی درمانی

تعریف علمی بازی‌درمانی (Play Therapy):

بازی‌درمانی یک روش مداخله روان‌شناختی تخصصی و مبتنی بر شواهد است که در آن بازی به‌عنوان وسیله‌ای طبیعی و متناسب با سطح رشد کودک، برای برقراری ارتباط درمانی، شناخت دنیای درونی کودک و کمک به حل مشکلات هیجانی، رفتاری، شناختی و اجتماعی او به کار گرفته می‌شود. در این روش، درمانگر آموزش‌دیده با ایجاد محیطی امن و حمایت‌کننده، به کودک فرصت می‌دهد احساسات، افکار، تجربه‌ها و تعارض‌های خود را از طریق بازی بیان و پردازش کند.

در بازی‌درمانی، بازی نقش زبان کودک را ایفا می‌کند؛ زیرا کودکان، به‌ویژه در سنین پایین‌تر، اغلب قادر نیستند تجربه‌ها و هیجان‌های پیچیده خود را مانند بزرگسالان به‌صورت کلامی بیان کنند. از رویکردهای شناخته‌شده آن می‌توان به بازی‌درمانی کودک‌محور، بازی‌درمانی شناختی–رفتاری و بازی‌درمانی مبتنی بر خانواده اشاره کرد.