پشت جلد کتاب آیا مادر خوبی هستم آمده است:

در این کتاب به معیارها و ابزارهایى اشاره مى‌شود که یک مادر براى رسیدن به بلوغ عاطفى و پرورش دادن کودکى سالم نیاز دارد. معیارهایى که شاید با باورهاى فعلى مادران متفاوت و دور از ذهن آنان باشد. اما اگر کمى به کاربردى و موثر بودن باورهاى فعلى خود بیندیشند و باورهاى نادرست خود را اصلاح کنند، درمى‌یابند که با توجه به نکات مطرح شده در این کتاب و با استفاده از معیارها و پیشنهادهاى آن مى‌توانند فرزندان سالم‌ترى پرورش دهند و عامل موثرى باشند در ایجاد جامعه‌اى سالم‌تر، بهتر و پربارتر.

کتاب شامل مجموعه گفت و گوهایى است که ویراستار کتاب، على طاهرى، با دکتر عبدالحسین رفعتیان در بابِ مادرى کردن انجام داده است. ساختارِ گفتگو محور کتاب سبب شده است تا دنبال کردنِ مطالب و نکته بردارى از این مصاحبه براى خواننده‌اى که به قصد یادگیرى کتاب را مى‌خواند، آسان شود. از این رو هر بخش از مصاحبه زیر لواىِ تیترى ارائه شده است و این جزء‌بندى مى‌تواند به جستجوى راحت مطلب چه در کتاب و چه در ذهن کمک شایانى کند.

دوباره طى کردن مراحل اولیه‌ى زندگى همراه فرزند، از یک جهت به والدین امکان مى‌دهد که به سیر زندگى خود نگاهى بیندازند و در صورت امکان جاهایى را اصلاح، ترمیم یا پُر کنند و همچنین کودک درون خود را بشناسند و یاد بگیرند که چگونه بالغانه رفتار کنند. و از جهت دیگر به والدین مى‌آموزد و مى‌قبولاند که فرزندشان در حال بزرگ شدن است. و بزرگ شدن فرزند، با آنکه شیرین و دلپذیر است، اما گاهى به والدین یادآورى مى‌کند که زمان دارد مى‌گذرد و آنان دارند پیر مى‌شوند. این عامل در موارد زیادى آنان را وادار مى‌کند که به صورت ناخودآگاه رشدکردن و بزرگ شدن فرزندشان را انکار کنند تا پیرشدن خود را نادیده بگیرند. کودک هم مثل همیشه قرارداد و فرمان ناگفته مادر را مى‌پذیرد و پذیرفتن این نقش یعنى ساکن ماندن در نقش کودک و بزرگ نشدن، مشکلات زیادى را براى هر دو طرف در پى خواهد داشت.

ناگفته پیداست که چنین کودکانى تا سنین بزرگسالى در نقش اولیه خود باقى مى‌مانند و مادر احساس مى‌کند وجودش براى فرزند کافى است. کما اینکه از فرزندش حق داشتن حریم خصوصى ذهنى و یا فیزیکى را سلب مى کند.

مادرى کردن به خودى خود نقشى سخت و پر مسئولیت است. اما یک مادر آگاه در زمان‌هاى حساس بهتر مى‌تواند از پس این مسئولیت خطیر برآید. چه آنکه فرد فردِ این جامعه از دامان مادران رشد و پرورش مى‌یابند، مادرى آگاه، خوب و کافى مى‌تواند نیازهاى کودک را به جا بشناسد و به درستى برطرف کند تا در آینده شاهد نسلى شکوفا از جوانانى به دور از مشکلات روحى و عاطفى باشیم.