تحقیقات جدید نشان می‌دهد افراد مبتلا به اختلالات روانی با سرعت بیشتری نسبت به دیگران پیر می‌شوند و امید به زندگی آنها کاهش می‌یابد. این تأثیر از اوایل 45 سالگی به وضوح قابل مشاهده بود، در این مرحله افراد با بالاترین نمره فاکتور آسیب شناسی روانی (فاکتور P) حدود 5 سال بیشتر از افراد با کمترین امتیاز داشتند. اما به طور کلی برای تعیین ارتباط دقیق و رابطه بین بیماری های روانی و پیری تحقیقات بیشتری لازم است.

افراد مبتلا به بیماری روانی امید به زندگی کمی دارند. چنین چیزی اغلب از بیماری های مزمن مرتبط با افزایش سن، مانند بیماری های قلبی عروقی، دیابت و سرطان ناشی می‌شود. آیا بین بیماری های روانپزشکی و روند پیری رابطه وجود دارد؟ در یک مقاله مهم و بحث برانگیز که اخیراً بصورت آنلاین در JAMA Psychiatry منتشر شده است، یاسمین ورتز، اوشالوم کاسپی، تری موفیت و همکارانش به این سوال می‌پردازند. تحقیقات آنها نشان می‌دهد که پاسخ یک بله قاطعانه است.

این محققان افراد شرکت کننده در مطالعه چند رشته‌ای بهداشت و توسعه Dunedin (مطالعه Dunedin) را مورد مطالعه قرار دادند. شرکت کنندگان در این مطالعه بین 1 آوریل 1972 تا 31 مارس 1973 در Dunedin، نیوزیلند به دنیا آمدند. آنها از بدو تولد به صورت آینده نگر در فواصل منظم دنبال می‌شوند. در مقاله اخیر، گروه، گزارش داده های جمع آوری شده تا آوریل 2019، زمانی که شرکت کنندگان 45 ساله بودند را ثبت کرده. از 997 عضو که هنوز زنده هستند، 94٪ آنها به طور شگفت انگیزی هنوز در این مطالعه شرکت داشتند. این نوع مطالعه طولی به محققان اجازه داد رابطه بین سابقه علائم بیماری های روانی و پیری یا همان سن را بررسی کنند.

تحقیقی بر بیماری های روانی و پیری

محققان از اقدامات مختلفی برای نظارت بر روند پیری استفاده کردند، از جمله آزمایشات آزمایشگاهی، گزارشی توسط شرکت کنندگان و ارتباط آنها با عملکرد در دوران کودکی. به عنوان مثال، یک معیار «سرعت پیری» شامل یک باتری آزمایشگاهی متشکل از 19 نشانگر بیولوژیکی برای ارزیابی تغییرات مربوط به سن در سیستم‌های قلبی عروقی، متابولیک، ریوی، کلیه، ایمنی و دندانی در سنین 26 تا 45 سال، سلامت جسمی در دوران کودکی بین تولد و 11 سال، و سن شرکت کننده در سن 45 سالگی (بیشتر اوقات چه سنی را احساس می‌کنید؟) بود. به روشی مشابه، اقدامات شنوایی، بینایی، تعادل، عملکرد حرکتی و عملکرد شناختی نیز ثبت شدند.

متخصصان بهداشت و درمان شرکت کنندگان را در فواصل منظم (سنین 18، 21، 26، 32، 38 و 45 سال) از نظر وجود علائم روانی با استفاده از یک مصاحبه روانشناختی استاندارد، برنامه مصاحبه تشخیصی، ارزیابی کردند. کسانی که این ارزیابی را انجام می‌دهند نسبت به نتایج قبلی یک شرکت کننده کور بودند.

علائم روانپزشکی در سه بعد گسترده طبقه بندی شد: اختلالات بیرونی، اختلالات درونی و اختلالات اندیشه. اختلالات بیرونی شامل علائم مربوط به اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی (ADHD)، اختلال سلوک و اختلالات مصرف مواد است. اختلالات درونی سازی شامل اختلال اضطراب عمومی، اختلالات افسردگی، اختلالات مرتبط با ترس مانند ترس های اجتماعی و هراس، اختلال استرس پس از سانحه و اختلالات خوردن است. اختلالات فکر شامل بیماری‌هایی مانند اسکیزوفرنیا، شیدایی و وسواس است. علاوه بر این، یک معیار کلی آسیب شناسی روانی معروف به «فاکتور P» نیز محاسبه شد.

نتیجه این مطالعه چه شد؟

نتایج این مطالعه ارتباط واضحی بین بیماری های روانی و پیری را نشان می‌دهد. قابل توجه است که این رابطه تا سن 45 سالگی آشکار بود. در آن زمان، کسانی که دارای 10٪ بالاترین نمره فاکتور آسیب شناسی روانی (عامل P) بودند، تقریباً 5.3 سال بیشتر از کسانی که کمترین 10٪ نمرات فاکتور P را داشتند، سن داشتند. این رابطه بین پیری تسریع شده و علائم روانی برای همه گروه‌هایی که در ارزیابی پیری بودند مشهود بود و پس از کنترل برای تعدادی از عوامل از جمله جنسیت، شاخص‌های سلامت دوران کودکی، بدرفتاری، استعمال دخانیات و وضعیت اقتصادی اجتماعی همچنان ادامه داشت.

جالب است که این رابطه به طور مساوی برای کسانی که علائم اختلال بیرونی، درونی یا اختلال فکر را دارند، اتفاق افتاده است. عوامل روانپزشکی که در تسریع پیری نقش دارند شامل بروز زود هنگام اختلالات (به ویژه در کودکی) و داشتن علائم روانی در سه بعد است. چیزی در مورد وجود طیف وسیعی از علائم روانپزشکی وجود دارد که با پیری سریعتر ارتباط دارد.

رابطه بیماری های روانی و پیری

پیر شدن و بازنشستگی هم برای اکثر افراد تغییر سبک زندگی ایجاد می‌کند و هم مراقبت از بهداشت روانی و هم سلامت جسمی را به همراه خواهد داشت.

این فرض وجود دارد که مشکلات بهداشت روانی جنبه «طبیعی» پیری است اما بیشتر افراد مسن دچار مشکلات بهداشت روانی نمی‌شوند و در صورت بروز آنها می‌توان به آنها کمک کرد. در حالی که تعداد قابل توجهی از افراد در سنین پیری به زوال عقل یا افسردگی مبتلا می‌شوند، اما این امر اجتناب ناپذیر در افزایش سن نیست.

بازنشستگی

بازنشستگی یکی از عواملی است که می‌تواند بین بیماری های روانی و پیری پل ارتباطی باشد البته همه به طور هم زمان احساس بازنشستگی نمی‌کنند. اگر کار یا شغل قسمت اصلی زندگی شما باشد، می‌تواند بر موارد زیر تأثیر بگذارد:

• جنبه اجتماعی زندگی شما اگر شغل شما روابط دوستی نیز به همراه داشته باشد.
• احساس عزت نفس و اعتماد به نفس، اگر احساس می‌کنید در کار خود ارزشمند هستید.
• امنیت مالی شما را تامین می‌کند.

اما بازنشسته شدن (یا نیمه بازنشستگی) همچنین می‌تواند یک مرحله شلوغ از زندگی باشد زیرا دوستان و خانواده می‌توانند برای اوقات شما برنامه ریزی کنند، از مراقبت از کودکان گرفته تا کارهای خانه و مسافرت! چنین چیزی می‌تواند فرصتی برای امتحان یک فعالیت جدید یا یادگیری مهارت‌های جدید و انجام کارهایی باشد که همیشه دوست داشته‌اید انجام دهید اما هرگز وقت آن را نداشته‌اید.

در این قسمت با انواع بیماری های روانی که ممکن است به دنبال افزایش سن در افراد نمود پیدا کند، نگاهی می‌کنیم:

افسردگی

افسردگی طیف وسیعی از حالات را توصیف می‌کند، از تغییر منفی در خلق و خوی گرفته تا احساس ناتوانی در کنار آمدن با زندگی روزمره. این بیماری می‌تواند در هر فرهنگ، سن یا هر زمینه‌ای تأثیر بگذارد اما افراد مسن بیشتر از هر گروه سنی دیگر تحت تأثیر قرار می‌گیرند. چنین چیزی به این دلیل است که افراد مسن در برابر عواملی که منجر به افسردگی می‌شوند بسیار آسیب پذیرتر هستند پس در  این قسمت می‌توان به ارتباط بین بیماری های روانی و سن افراد نیز اشاره کرد، عواملی که می‌تواند افسردگی را در افراد مسن تشدید کند عبارتند از:

• بیوه بودن یا طلاق گرفتن.
• بازنشستگی یا بیکار بودن.
• ناتوانی جسمی یا بیماری.
• تنهایی و انزوا.

تغییرات نوروبیولوژیکی مرتبط با پیرتر شدن، تجویز دارو برای سایر شرایط و حساسیت ژنتیکی (که با افزایش سن افزایش می‌یابد) نیز جز عوامل موثر هستند. تعدادی از مشکلات نادرتر بهداشت روان وجود دارد که افراد مسن را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد، از جمله هذیان، اضطراب و اسکیزوفرنی زودرس.

زوال عقل

زوال عقل یکی دیگر از بیماری های روانی شایع در پیری است، این بیماری کاهش توانایی ذهنی است که بر حافظه، تفکر، حل مسئله، تمرکز و درک تأثیر می‌گذارد. چنین چیزی در نتیجه مرگ سلول‌های مغزی یا آسیب در قسمت‌هایی از مغز رخ می‌دهد که با فرایندهای فکری ما سروکار دارند.

افراد مبتلا به زوال عقل ممکن است گیج شوند و برخی نیز بی‌قرار شوند یا رفتارهای تکراری نشان دهند. آنها همچنین ممکن است تحریک پذیر، حساس و شکننده به نظر برسند که می‌تواند برای فرد مبتلا به زوال عقل و خانواده و دوستانش بسیار آزار دهنده باشد.

سوء مصرف الکل

اگرچه سوء مصرف الکل برای افراد در هر سنی مشکل ساز است، اما به احتمال زیاد در میان افراد مسن شناخته نمی‌شود. از دلایل سو مصرف الکل در سنین بالاتر می‌توان به سوگواری و سایر ضررها، تنهایی، سلامت جسمی، ناتوانی و درد، از دست دادن استقلال، بی حوصلگی و افسردگی اشاره کرد که با سایر عوامل نیز مرتبط است. بازنشستگی همچنین ممکن است فرصت‌های بیشتری برای نوشیدن بیش از حد الکل مجاز فراهم کند.

دارو

داروهای تجویز شده می‌توانند علائم مرتبط با بیماری روانی را در افراد مسن ایجاد کنند. بیشتر افراد مسن از نوعی دارو استفاده می‌کنند و بسیاری از آنها همزمان چندین دارو را مصرف می‌کنند. خطرات مرتبط با مصرف چندین دارو از جمله نیز گیجی وجود دارد.

مراقبت از افراد مسن!

افراد مبتلا به زوال عقل یا بیماری شدید روانی ممکن است قادر به تصمیم گیری و برقراری ارتباط نباشند. البته افراد بسیار کمی کاملاً قادر به انتخاب و تصمیم گیری نیستند، اما برخی از افراد مسن ممکن است ذهنی جزئی یا متغیر داشته باشند و نیاز به کمک داشته باشند.

افراد مبتلا به زوال عقل غالباً به حمایت ویژه نیاز دارند، ممکن است تصمیم گیری آنها طولانی‌تر شود، ممکن است به یک مدافع نیاز داشته باشد تا از طرف آنها صحبت کند و عملکرد ذهنی آنها نیز ممکن است در طول روز و زمان‌های خاص متفاوت باشد. اعضای خانواده یا سرپرستان اغلب منابع مفیدی از اطلاعات هستند اما در نظر گرفتن دیدگاه‌های فرد مبتلا به زوال عقل در کنار دیدگاه‌های مراقب آنها بسیار مهم است.

افراد مسن، از 60 سال به بالا، به عنوان اعضای خانواده، داوطلبان و به عنوان شرکت کنندگان فعال در نیروی کار، کمک‌های مهمی به جامعه می‌کنند. در حالی که اکثر افراد از سلامت روانی خوبی برخوردار هستند، بسیاری از افراد مسن در معرض خطر ابتلا به اختلالات روانی، اختلالات عصبی یا مصرف مواد و همچنین سایر بیماری‌ها مانند دیابت، کاهش شنوایی و آرتروز هستند. علاوه بر این، با افزایش سن، افراد به طور همزمان چندین شرایط را تجربه می‌کنند، حال برای کم‌تر شدن ارتباط بیماری های روانی و پیری می‌توانید اقدامات زیر را انجام دهید:

• آموزش متخصصان بهداشت در زمینه مراقبت از افراد مسن.
• پیشگیری و مدیریت بیماری های مزمن مرتبط با سن از جمله اختلالات ذهنی، عصبی و مصرف مواد.
• طراحی سیاست‌های پایدار در مورد مراقبت‌های طولانی مدت و تسکینی.